Metaverse Konfor Bölgenizi Çözmeye Çalışıyor

VR başlığımla sanal dünyalara girdiğimde bana garip bir şey oluyor: Kendimi yalnız hissediyorum. Hangi sanal alana girersem gireyim, bunun tekrar tekrar olduğunu fark ettim. Bağlanmanın sonsuz yolları vaadine rağmen bu kadar kopuk hissetmenin ironisi aklımdan çıkmıyor. 

Ama bu son zamanlarda değişti. 

AltspaceVR'de oluşturulan çıplak bir sanal odada, diğer iki aktör ve etkileşimli oyunculuk odaklı Interactive PlayLab'ın yöneticisi ve VR koçum Jeff Wirth ile birlikte dururken, çok daha canlandırıcı bir şey buldum. Birbirimize yakın durduk, gözlerimizi takip etmeden göz temasını simüle etmek için Microsoft'un sanal dünyalar uygulaması tarafından oluşturulan otomatik bir hareket olan avatar gözlerimizin ne zaman kaydığına dikkat ettik. Bu göz hareketini tetiklemek için başımızı hareket ettirmeyi ve daha bilinçli olarak bir mevcudiyet hissi yaratmayı öğrendik. Wirth ayrıca ben konuşurken ellerimin çok hareketsiz kaldığını hatırlattı. Ellerimi daha fazla hareket ettirmek ve canlandırmak, avatarımı daha anlamlı hale getirdi. Bir anlamda kendimi insan olarak daha iyi ifade edebilmek için performans göstermeyi öğrenmem gerekiyordu.

 

Bu kısa bağlantı anları bana, en büyük teknoloji şirketlerinin bahse girdiği bir sanal dünyalar katmanı olan metaverse'nin geleceği için bana umut veriyor, takılacağımız, para harcayacağımız ve dijital hayatlarımızı yaşayacağımız yer. Metaverse, sosyal bir oyun alanı, insanlarla tanışmak ve arkadaş edinmek için bir dizi sihirli kapı olmayı vaat ediyor. Yine de, bu yeni destinasyonlarda metaverse uygulamaları, topluluk kadar yabancılaşma da sağlayabilir. Hangisini istediğiniz zaman alacağınız genellikle belirsizdir. VR'da geçirdiğim onca saate rağmen, bu deneyimlerle ilgili rahatlığım gelgitler ve akıyor. 

 

Dünyalar arasında, fiziksel alanlarda olduğu kadar sanal alanlarda da yaşayan daha derin bir toplum oluşturacaksak, bu araçları daha iyi kontrol etmemiz ve bu sanal alanların normlarını anlamamız gerekecek. Apple ve Google gibi daha fazla şirket meta veri deposuna girdikçe bunun gerçekleşmesi muhtemeldir, ancak meta veri deposu tutunmaya başladığında önemli bir soru olmaya devam etmektedir: Genellikle çizgi film avatarları olan bu sanal alanlar gerçek toplumun bir uzantısı mı, yoksa kendilerine mi aitler? benzersiz alanlar? 

 

Bu soruyu yanıtlamak ve bu sanal dünyalarda nasıl davranmamız gerektiğini bulmak çok önemlidir. VR'deki taciz ve toksik davranış, çocukların sanal dünya uygulamalarında rastgele yetişkinlerle karışmasını önlemek için  uygun güvenlik ayarlarının olmamasının yanı sıra zaten gerçek bir sorundur .

 

VR yavaş bir başlangıç   yapmış olsa da, meta veri deposuna çok fazla yatırım yapıldığından ivme kazanması muhtemeldir. Meta'nın halihazırda yaklaşık 10 milyon Quest 2 kulaklık sattığı ve tarayıcı, telefon, PC ve oyun konsolu etkin metaverse hedeflerinin sayıları çok daha yükseklere ulaştırmayı amaçladığı tahmin ediliyor. Bu platformların toplu olarak benimsenmesi, herhangi bir alt tweet veya yorumdan çok daha etkili olabilecek sanal bir alanın ek boyutuyla, sosyal medyanın hala çözmek için mücadele ettiği aynı zorlukların üstesinden gelmek anlamına geliyor. 

 

Bazı VR oyunculuk dersleri sayesinde geleceğe biraz inancım var. Benim sonucum: Metin veya emojinin garip aracılığı olmadan ne kadar bağlantılı olabilirsek o kadar iyi. Bazı yönlerden, bir telefon görüşmesi gibi, VR etkileşimleri sosyal medya akışlarından daha gerçek olabilir - herkes aynı sayfada birbirine güvendiği sürece. İnsanlara güvenin hiç olmadığı kadar yıpranmış göründüğü bir evrende bunu söylemek yapmaktan daha kolay.

 

En az bir kişi gelecek hakkında iyimser. 

Wirth, "Kendimizi daha bağlı hissettiğimizde birbirimize daha iyi davranırız" dedi.

Birlikte Yalnız

Wirth, deneyimli bir interaktif aktör ve doğaçlamacıdır ve VR'de avatarlar aracılığıyla kimliği ifade etmek için atölyeler olabilecek alanlar inşa etmeye başlamıştır. Wirth'le, sürükleyici tiyatro manzarasını takip ederek yıllar içinde tanıştım ve projeyi duyduğum anda dalıp keşfetmek için gönüllü oldum.

 

VR'da avatarlarla abartılı performansları, herhangi bir gerçek hayat senaryosunda nasıl performans göstermeyi öğrendiğimize benzer bir süreç olarak görüyor, VR araçlarına alıştıkça daha doğal hale gelen bir şey. 

 

Bu aktörlerin yanında durup, COVID dönemi başladığından beri herkese genellikle olduğumdan daha yakın olduğum için konuşmalarımız daha doğal gelmeye başladı. Avatar karikatürleri olmamıza rağmen deneyimin gerçek olduğunu hatırlıyorum. Ve yeterince yüz ifadem olmamasını telafi etmek için ellerimle daha çok konuşmaya çalışıyorum. 

 

Wirth'in açıkladığı gibi, beden dilimizin ve ifadelerimizin sanal ortamlarda iletişim kurduğunu varsayıyoruz ve olmadığında iletişimsizlik ve yabancılaşma olabilir. Bu, tartışmaların veya bağlantının kesilmesinin başlangıcı olabilir. 

 

Bununla ilgili olabilirim. Bunu her zaman hissediyorum. Ve sanal dünyalarda toplulukların nasıl oluşturulacağının başlangıcı gibi geliyor.

 

Wirth, çevrimiçi çatışmaların çoğunun, onlarca yıl önceki alev savaşları gibi bağlantısızlık durumlarından veya hatta emojinin şimdi hizmet ettiği duyguların kusurlu vekilliğinden kaynaklandığını görüyor. Big Tech'in metaverse'deki insan etkileşimini çözmeyi en sona bırakması tesadüf değil, çünkü bu çözülmesi en zor kısım. 

 

Wirth, henüz VR için iyi gelişmiş bir beden dilimine sahip olmadığımızı hissederek, "Programlı olarak yapılması en zor şeyler, bizi en insan yapan şeylerdir" dedi. Wirth bunun pratik ve bilinçli çalışma ile geleceğini düşünüyor. Şimdi hepsi hala garip protezler, elimde oyun kumandaları ve yüzümde büyük bir kulaklık. Göz takibi ve el takibi, daha doğal ve incelikli bir beden dilinin geleceğini gösteriyor, ancak insanlar bu kadar çok kamera ve sensörle bizi takip eden kulaklıklara güvenmek konusunda kendilerini rahat hissedecekler mi?

 

Kendimi güvenmeyi, dinlemeyi ve kendi hareketlerimin farkında olmayı öğrenirken buldum. Çok fazla dinleme ve grup odaklılık içeren doğaçlamadaki güven oyunları gibi, başkalarıyla bağlantı kurma güveni de bunu takip edebilir. Bir egzersizde, kendi normal yürüme hızımda, kumandanın küçük hareketlerinde sanal olarak yürümeyi öğreniyorum. Alıştırma deneyseldir, ancak bana aslında sanal bir dünyada olduğumun daha fazla farkında olmamı hatırlatıyor. Her zaman oradan uzaklaşıp ona bir video oyunuymuş gibi davranmaya cezbediyorum. Ama gerçekten oradaymışım gibi hissetmeyi öğrendikçe, ona daha çok saygı duyuyorum.

Nihai hedef çok uzakta kalsa bile, bağlantı ve topluluğa benzeyen bir şeye doğru bebek adımlarıdır. 

Ben'in çok olduğu yer

Çoğu sanal dünya için davranış normlarının ne olduğunu bilmek zordur, çünkü angajman kuralları genellikle daha gevşektir. VRChat'ta rastgele bir alanda dolaşın veya sanal dünya uygulaması Rec Room'da dolaşın ve ne demek istediğimi anlayacaksınız. Genellikle avatarlar en iyi ihtimalle yarı etkileşimlidir. Mevcut topluluklardan ve davranış kurallarından yararlanmak çok büyük bir yardımdır. Meta veri deposu yarı tanımlı kaldığından, mevcut güçlü topluluklar muhtemelen başlamak için en iyi yoldur.